I w tym sensie, że nie mogłam postawić stopy w naszej starej sypialni bez ściśnięcia gardła.
Pewnego popołudnia, gdy uzupełniałam zapas witamin prenatalnych w pracy, mój telefon zawibrował.
To był Jamie, kolega z biura Ethana, który zawsze miał talent do tego, żeby wiedzieć wszystko, zanim ktokolwiek inny by się o tym dowiedział.
„Mel! Nie uwierzysz, co się stało” – powiedziała, ledwo powstrzymując śmiech. „Kadra w końcu dowiedziała się, co zrobił Ethan. Zostawił żonę po dwóch surogacjach? Szybko się to rozniosło. I kwestionują jego charakter. Został zwolniony”.
„Czekaj, serio?” – zapytałem, marszcząc brwi. „Naprawdę go wywalili?”
„Tak, to zniszczyło jego reputację. A kiedy już wiedział, że ludzie wiedzą o jego poczynaniach… zaczął popełniać błędy w pracy. To było podstawą do zwolnienia. A to nawet nie jest najlepsze” – dodał Jamie. „Próbował umawiać się z tą nową dziewczyną z marketingu. Wiesz, tą, z której śmialiśmy się na imprezie świątecznej?”
„No cóż, pokazywała wszystkim swoje selfie na plaży” – powiedziałem, prawie śmiejąc się na samo wspomnienie.
„W każdym razie, zablokowała go. I rozpowiada wszystkim, jaki jest toksyczny. Wszyscy o tym wiedzą. Och… i Mel?”
„Tak?” zapytałem, bojąc się, co powie dalej.
„Wrócił do mamy. To był adres, na który miał wysłać swoje rzeczy” – powiedział Jamie.
Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Ciężar wszystkiego, przez co mnie przepuścił, ciążył mi w piersi. Ale pod nim coś jeszcze zamigotało. Nie była to radość ani nawet zemsta.
To była ulga.
Kilka tygodni później Jamie wysłał mi zdjęcie. Przedstawiało Ethana w Targecie – nieogolonego i w znoszonej bluzie z kapturem. Jego twarz wyglądała starzej i jakoś opuchniętą. Nawet jego oczy wydawały się matowe.
Niedługo potem, podczas badania poporodowego, miła dietetyczka, dr Lewis, wzięła mnie pod swoje skrzydła.
„Melissa” – powiedziała. „Myślałaś kiedyś o współpracy z kimś, żeby zrównoważyć poziom hormonów?”
„Nie” – powiedziałem, kręcąc głową. „Chyba nie wiedziałem, że mam taką możliwość”.
