Wszedłem do środka.
Cały pokój zdawał się wstrzymać oddech.
Miałam na sobie suknię w kolorze granatu, która mieniła się niczym nocne niebo, a każdy krok odbijał światło żyrandola. Materiał leżał na mnie idealnie – elegancki i nieskazitelny. Na szyi nosiłam rzadki naszyjnik z szafirów, którego głęboki, błękitny blask był nie do podrobienia – natychmiast rozpoznany przez każdego ważnego gościa w pokoju.
Moja postawa była stabilna. Wyraz twarzy spokojny.
Władza nie musiała się ujawniać.
Po prostu przybyło.
Rozległy się gromkie i przytłaczające brawa. Miliarderzy, politycy i celebryci wstali z miejsc, klaszcząc, a niektórzy nawet lekko pochylali głowy, gdy ich mijałem.
Ale nie patrzyłem na nich.
Mój wzrok był utkwiony w jednej osobie.
Adrian.
I w chwili, gdy mnie zobaczył...
szklanka wypadła mu z ręki.
ROZBIĆ SIĘ.
Ostry dźwięk przebił się przez oklaski.
Jego twarz odpłynęła. Rozchylił usta, ale nie wydobył z siebie ani jednego słowa. Całe jego ciało zamarło, jakby rzeczywistość właśnie roztrzaskała się przed nim.
Vanessa stała obok niego, równie oszołomiona, jej palce powoli wyślizgiwały się z jego uścisku.
„C-Clara…?” wyszeptał Adrian ledwo słyszalnym głosem. „To niemożliwe…”
Szedłem w jego stronę, a tłum instynktownie rozstępował się, robiąc przejście. Każdy krok był rozważny, wyważony – bez pośpiechu, bez wahania.
Gdy stanąłem przed nim, pozwoliłem, by moje oczy powoli po nim powędrowały.
W ten sam sposób, w jaki patrzył na mnie wcześniej.
Teraz jednak w moim spojrzeniu nie było podziwu.
Tylko spokojna ocena.
„Dobry wieczór, Adrianie” – powiedziałem spokojnym, ale na tyle zimnym głosem, że przeciął powietrze. „Przepraszam za spóźnienie”.
Lekki uśmiech zagościł na moich ustach.
„Mój mąż spalił sukienkę, którą pierwotnie planowałam założyć”.
Wśród pobliskich gości rozległ się szmer.
Dezorientacja.
