***
Nie spałem. Pisałem i usuwałem wiadomości kilkanaście razy, zanim w końcu wysłałem:
„Cześć. Narysowałeś mnie podczas transmisji na żywo. Chyba się znamy. Możemy się spotkać?”
Nie mogłam powiedzieć „Jestem twoją matką”. A co, jeśli się myliłam? Co, jeśli mnie zablokował?
Mike krążył przy drzwiach z dzikim wzrokiem. „A co, jeśli to po prostu ktoś do niego podobny, Megan? Co, jeśli…”
„Muszę wiedzieć” – powiedziałem. „Nawet jeśli to boli”.
Odpowiedź nadeszła, gdy pierwsze promienie słońca przedostały się przez zasłony.
„Naprawdę? Jasne. Oto adres.”
Mieszkał ponad 3200 kilometrów stąd. Zarezerwowałem loty, zanim zabrakło mi odwagi.
„Myślę, że możemy się znać. Możemy się spotkać?”
Mike pomógł mi się spakować. Wydawał się jednocześnie łagodny i smutny. Złożył koszulkę Billa z dinozaurem – teraz już miękką i wyblakłą – i wsunął ją do mojej torby.
„Jesteś pewna, że jesteś gotowa, Meg?”
„Nie. Ale czekałem za długo, żeby teraz zawrócić.”
***
Na lotnisku kurczowo trzymałam się koszuli Billa, wdychając zapach starego detergentu i kurzu. W samolocie Mike ścisnął moją dłoń, kreśląc kciukiem kółka. „Jeśli to nie on…”
„Potem wracamy do domu i szukam dalej”.
Skinął głową, a w jego oczach pojawiły się łzy.
Zamknęłam swoje, wyobrażając sobie twarz Billa — 10-latka, policzki umazane brudem, oczy błyszczące od psot.
„Zbyt długo czekałem, żeby teraz zawrócić”.
***
Wylądowaliśmy w mieście pełnym obcych ludzi, wiosenny wiatr był zimny i przenikliwy. Mike wynajął samochód, bębniąc palcami w kierownicę przez całą drogę.
„Powinniśmy zadzwonić na policję, wiesz. Na wszelki wypadek.”
„Jeśli się mylę, będę z tym żyć” – powiedziałem. „Ale jeśli mam rację… Nie zaryzykuję, że znów go stracę, bo czekałem, aż ktoś inny mi powie, co mam robić”.
Zbliżając się do adresu, poczułem skurcz w żołądku. Domy były schludne i zwyczajne; trawniki świeżo skoszone, flagi dumnie powiewały.
Mike zaparkował przed wyblakłymi, niebieskimi drzwiami. Wpatrywałem się w nie z bijącym sercem.
„Powinniśmy zadzwonić na policję.”
„Mogę tu poczekać, jeśli chcesz” – powiedział Mike drżącym głosem.
Pokręciłem głową. „Nie. Chcę, żebyś ze mną był”.
Razem podeszliśmy do drzwi. Zapukałem, trzy razy krótko. Tak jak Bill, kiedy zapomniał kluczy.
Drzwi się otworzyły.
Młody mężczyzna, wysoki, o zielonych oczach i znajomy, stał w kadrze. Spojrzał na nas nieufnie.
„Czy mogę w czymś pomóc?”
Z bliska podobieństwo było tak silne, że zakręciło mi się w głowie. Chciałam go przytulić, ale moje dłonie wciąż zaciskały się na koszuli Billa.
„Nie. Chcę, żebyś ze mną był.”
„Ja… widziałem twój rysunek. Kobietę z twoich snów.”
Zamrugał niepewnie. „Wyglądasz zupełnie jak ona”.
Skinęłam głową, walcząc ze łzami. „To dlatego, że myślę, że jestem twoją…”
Zanim zdążyłem dokończyć, za nim rozległy się kroki.
Rozległ się kobiecy głos: „Jamie, kochanie, czy ktoś jest za drzwiami?”
Pojawiła się obok niego, z włosami odgarniętymi do tyłu i zarumienionymi policzkami. Poznałem ją od razu.
„Wyglądasz zupełnie jak ona.”
***
Layla, moja siostra.
Świat się przechylił. Chwyciłem się framugi drzwi.
„Megan?” Layla sapnęła, a jej twarz rozświetlił szok. „Co ty tu robisz?”
„Czy to… czy to Bill? Czy to mój syn?”
Jamie, mój Bill, spojrzał między nami, a w jego oczach narastało zdziwienie. „Co się dzieje? Mówiłeś, że moja mama…”
Layla zbladła i cofnęła się. „Wejdź do środka” – wyszeptała.
Mike ścisnął mnie za ramię, gdy weszliśmy do salonu pełnego słońca i szkicowników. Jamie cofnął się, szeroko otwierając oczy.
