„Tym razem jest inaczej”. Oderwałem jej dłoń od mojego ramienia. „Muszę z nim porozmawiać”.
Wstałem tak szybko, że Nancy złapała mnie za ramię.
Ludzie tłoczyli się wzdłuż przejścia, ściskali się, śmiali i składali sobie nawzajem życzenia wesołych świąt Wielkanocnych.
Prześlizgnęłam się obok ramion i torebek, mamrocząc: „Przepraszam, przepraszam, przepraszam”.
Gdy dotarłem do drzwi wejściowych, mężczyzny już nie było.
Wyszedłem na zewnątrz i spojrzałem dziko na cmentarz. Rodziny gromadziły się przy schodach. Dzieci goniły się między klombami. Samochody wyjeżdżały na drogę.
Potem zobaczyłem go znowu.
Wyszedłem na zewnątrz i dzikim wzrokiem rozejrzałem się po cmentarzu.
Mężczyzna był już w połowie drogi w stronę ulicy i szedł z opuszczoną głową.
Zbiegłam po schodach i poszłam za nim. Nie zawołałam go. Jeszcze nie.
Bez względu na to, jak bardzo przypominał Mike'a, potrzebowałem dowodu, jeszcze jednego spojrzenia z bliska.
Całe moje ciało drżało.
Mężczyzna zwolnił przy chodniku. Ktoś ruszył w jego stronę. Na początku zauważyłem tylko jej ruchy, szybkie i pewne. Znajome. Potem w pełni pojawiła się w polu widzenia.
Potrzebowałem dowodu, jeszcze jednego spojrzenia z bliska.
„O Boże, to moje…” Zakryłam usta dłońmi, żeby nie krzyczeć na środku ulicy.
Mężczyzna zatrzymał się, gdy ją zobaczył.
Podszedłem bliżej i lawirowałem między ludźmi zmierzającymi od kościoła w stronę samochodów zaparkowanych na ulicy.
Schowałem się za zaparkowanym samochodem akurat w momencie, gdy mogłam usłyszeć, jak zwraca się do niego ostrym głosem.
„Mówiłam ci, żebyś tu dzisiaj nie przychodził” – powiedziała moja siostra.
Stali zbyt blisko, jakby nie była to ich pierwsza rozmowa, ani nawet dziesiąta.
„O Boże, to moje…”
Jego głos powrócił, cichy i szorstki. „Chciałem ją tylko zobaczyć ten ostatni raz”.
Poczułem mrowienie na skórze.
Nancy skrzyżowała ramiona. „Zrobiłeś już wystarczająco dużo, Michaelu”.
"Ja wiem."
To był on! Mój mąż.
Wyszedłem zza samochodu.
„Chciałem ją po prostu zobaczyć ten ostatni raz”.
Oboje się odwrócili.
