Moje serce pękło w tym momencie.
„Powiedziałem wszystkim, że upadłem.”
„Musimy, jasne?” Głos Jaspera nabrał ostrego, niecierpliwego tonu. „Twoja mama nie może wiedzieć, że mnie tam nie było. Wpadnie w furię, a wiesz, jak to jest”.
Poczułem przypływ wściekłości. Jaspera nie było? To gdzie on był?
„Ale dlaczego?” zapytał Howard. „Poszłaś tylko do sklepu, a Kelly tam była…”
Kobieta, Kelly, poruszyła się niespokojnie. „Twoja mama nie powinna jeszcze o mnie wiedzieć, pamiętasz? Rozmawialiśmy o tym, Howard”.
„Twoja mama nie może wiedzieć, że mnie tam nie było”.
Jasper zniżył głos. „Powiemy jej, kiedy nadejdzie właściwy czas. A kiedy to nastąpi, nie potrzebujemy, żeby twoja mama snuła domysły z powodu tego wypadku”.
„Ale… to ja próbowałem zrobić tę sztuczkę” – powiedział Howard, lekko podnosząc głos. „Kelly nawet na mnie nie patrzyła, kiedy to robiłem. Była w środku i sięgała po telefon”.
Kelly podeszła bliżej łóżka. „Byłam w środku przez kilka sekund. Nic ci nie było. Powinno być dobrze”.
„Powiemy jej, kiedy nadejdzie właściwy czas”.
Jasper machnął rękami, jakby chciał zignorować całą sprawę. „Właśnie tego staramy się uniknąć, dzieciaku. Uproszczamy sprawę. To znaczy, że nie mówisz, że mnie tam nie było. Nie mówisz, że Kelly weszła na kilka minut. I nie mówisz, że próbowałeś jakiegoś podstępu. Dobrze? Trzymamy się historii”.
Poczułem zawroty głowy, jakby pokój wirował.
Nawet go tam nie było. Zostawił naszego syna z kobietą, o której istnieniu nawet nie wiedziałam, a teraz uczą dziesięciolatka kłamać, żeby móc się chronić.
„Stawiamy na prostotę”.
„Okej” – szepnął Howard.
Jasper wstał i poklepał Howarda po ramieniu. „Śpij trochę, mistrzu”.
Kelly pochyliła się i uśmiechnęła się blado. „Jesteś bardzo odważna”.
Wyszli razem z pokoju, a na ekranie znowu pojawił się mój syn, samotny i obciążony tajemnicą, której nigdy nie powinien był ujawniać.
Ochroniarz obok mnie poruszył się. „Chcesz, żebym zachował ten magazynek?”
„Tak, mam.”
Razem wyszli z pokoju.
