Wskazała na to gestem.
„To nie jest zwyczajne. Już wtedy to wiedzieliśmy. Projekt, wykonanie wskazywały na coś starszego, coś cennego. Zaczęliśmy więc drążyć temat głębiej”.
„Co znalazłeś?”
„Za mało” – przyznała Desiree. „Ale wystarczająco, żeby wiedzieć, że pochodzi z bardzo specyficznego kręgu. Z takiego, który nie gubi rzeczy w ten sposób… chyba że coś poszło bardzo źle”.
Dreszcz przeszedł mnie po plecach.
„Tutaj wszystko się zmieniło.”
„Twoja babcia pomogła mi otworzyć mój pierwszy sklep” – kontynuowała Desiree. „Tak to się wszystko zaczęło. Z czasem się rozwijałam, nawiązywałam kontakty i po cichu obserwowałam, co się dzieje”.
„Dla mnie?” – zapytałem.
„Za naszyjnik” – poprawiła. „Bo wiedzieliśmy… że pewnego dnia może nas on doprowadzić z powrotem do twojej rodziny”.
Usiadłem powoli, próbując to wszystko przetworzyć.
Spojrzenie Desiree złagodniało.
„A po śmierci twojej babci szukałem jej przez 20 lat. Uznałem to za swój obowiązek. Nie mogłem pozwolić, żeby ta historia skończyła się niedokończona”.
Usiadłem powoli, próbując to wszystko przetworzyć.
„Co się teraz stanie?”
Desiree spojrzała mi w oczy.
„To zależy od ciebie.”
Spojrzałem na naszyjnik.
Ten, którego przyszedłem tu sprzedać.
„Naprawdę myślisz, że możesz ich znaleźć?” – zapytałem.
Jej odpowiedź była stanowcza.
„Już to zrobiłem.”
Podniosłam głowę.
"Co?"
Powoli skinęła głową.
„To zależy od ciebie.”
„Zajęło to lata. Porównywanie, śledzenie pochodzenia, praca prywatnymi kanałami. Ale w końcu… znalazłem pasującą parę”.
Mój puls przyspieszył.
„A jesteś pewien?”
„Nie siedziałbym tutaj, gdyby tak nie było.”
Moje ręce lekko drżały.
„Co robimy?”
