Doprowadziłam się do załamania, obudziłam się na oddziale intensywnej terapii i dowiedziałam się, że podczas gdy moja rodzina wydawała moje pieniądze na Bahamach, żeby zorganizować ślub mojej siostry, nieznany mężczyzna każdej nocy czuwał przed moją szpitalną salą. W chwili, gdy pielęgniarka podała mojej matce książkę gości i zobaczyła jego nazwisko, z jej twarzy zniknął wszelki kolor.

Część 1: Podłoga

O godzinie 23:50 Jessica Pierce była sama w sali konferencyjnej na trzydziestym drugim piętrze, wpatrując się w dwa monitory pełne liczb, które mogłyby położyć kres IPO, gdyby pojawiły się w niewłaściwym kierunku.

Chicago jarzyło się za szybą. W środku pachniało spaloną kawą i stęchłym powietrzem. Klawiatura trzaskała pod palcami. Oczy piekły. Głowa pulsowała. Dyrektor finansowy trzy tygodnie wcześniej doznał zawału serca z powodu stresu, a zarząd bez mrugnięcia okiem zrzucił cały audyt na jej biurko.

Miała trzydzieści dwa lata, była starszą dyrektor finansową i o jedną pozycję od katastrofy. Żyła na batonach proteinowych, kofeinie i strachu.

Jej telefon się zaświecił.

Wiadomość od jej młodszej siostry, Valerie.

Jessica otworzyła je i zobaczyła Valerie rozciągniętą w designerskim bikini, trzymającą neonoworóżowego drinka przed prywatną plażą w Nassau. Biały piasek. Błękitna woda. Łatwe życie.

Pod zdjęciem: Szkoda, że ​​Cię tu nie ma! Jeszcze raz dziękujemy za przeniesienie nas do willi z widokiem na ocean! Jesteś najlepszy!

Jessica patrzyła na to, aż ekran zgasł.

Jej rodzina nigdy nie patrzyła na jej karierę i nie dostrzegała w niej sukcesów. Widzieli bankomat z pulsem. Przez siedem lat śledziła każdy przelew, każdą pomoc finansową, każdy nagły wypadek, który jakimś cudem zawsze należał do niej. Ta liczba tkwiła w jej głowie jak gwóźdź: 192 860 dolarów.