CZĘŚĆ 1

—On już dał się nabrać... jutro podpisze i dom jego ojca będzie należał do nas.

Usłyszałam te słowa z ust mojego męża zaledwie kilka godzin po tym, jak przyrzekł mi wieczność przy ołtarzu – i w tamtej chwili miałam wrażenie, jakby ziemia pode mną zniknęła.

Mam na imię Valeria i aż do tamtej nocy szczerze wierzyłam, że wyszłam za mąż z miłości. Juliana poznałam dwa lata wcześniej w małej kawiarni w centrum Guadalajary. Był miły, uważny i cierpliwy – taki, który uważnie słucha i mówi dokładnie to, co trzeba usłyszeć, gdy zbyt długo chroni się przed światem.

Odziedziczyłem po ojcu skromny dom w Zapopan, a także oszczędności z lat pracy jako niezależny architekt. Nie byłem bogaty, ale byłem stabilny, ostrożny i niezależny.

Jednak ludzie mnie ostrzegali.

„Jego matka za bardzo się wtrąca” – powiedziała mi Lorena.

„Ta rodzina ma problemy finansowe” – upierał się mój kuzyn Esteban.