„Idź za nim” – powiedziałem.
Zamiast pojechać drogą prowadzącą do domu, pojechał w przeciwnym kierunku.
Marie ostrożnie wycofała się, zachowując bezpieczną odległość.
Podążaliśmy za Ryanem przez miasto.
Jechał przez 30 minut, aż w końcu dotarł do małego, starego domu na skraju nieznanej dzielnicy.
Oglądaliśmy jak Ryan zniknął za drzwiami wejściowymi.
Żołądek mi się ścisnął. „Co to za miejsce?”
„Nie wiem” – powiedziała Marie. „Ale zaraz się dowiemy”.
Powiedziałem jej, żeby pomogła mi wejść do środka.
Jechał przez 30 minut i w końcu dotarł do małego, starego domu.
Marie podwiozła mnie na wózku do drzwi wejściowych.
Były otwarte. Powoli je otworzyliśmy i weszliśmy do środka.
A potem zamarliśmy.
Ryan stał przy szpitalnym łóżku na środku salonu.
W łóżku leżał starszy mężczyzna. Chudy. Blady. Podłączonego do butli z tlenem.
Kiedy Ryan nas zobaczył, gwałtownie odwrócił głowę.
„ANDREA? Kim ty jesteś...?”
„Kim on jest?” – zapytałem. „Kim jest ten człowiek?”
Ryan stał obok szpitalnego łóżka.
Twarz Ryana zrzedła. „Mogę wyjaśnić”.
„To wyjaśnij!”
Starszy mężczyzna w łóżku odwrócił głowę w moją stronę. Jego oczy napełniły się łzami.
Ryan wziął drżący oddech. „Andrea, to mój wujek. Ma na imię Cody”.
Wpatrywałam się w niego zdezorientowana. „Twój wujek? Dlaczego go tu ukrywasz? Czemu mi o nim nie powiedziałaś?”
Głos Ryana się załamał.
„Bo to on cię uderzył pięć lat temu”.
Pokój wirował.
„Dlaczego go tu ukrywasz?”
"Co?"
Ryan podszedł bliżej. „Andrea, proszę. Daj mi wyjaśnić”.
„Mówiłeś, że nie masz rodziny”. Wpatrywałam się w niego z bijącym sercem. „Skłamałeś”.
„Nie skłamałem. Po prostu… nie powiedziałem ci wszystkiego.”
„To jest to samo!”
