Otworzył usta. Zamknął je. Odwrócił wzrok.
W końcu powiedział: „Oba”.
Nie podobała mi się ta szczerość.
Założyłam ramiona. „Prosiłeś mnie, żebym zbudowała z tobą życie, kłamiąc o zamkniętym pokoju pełnym żalu”.
„Wstydziłem się”.
„Powinieneś był być szczery.”
Coś we mnie zmiękło.
"Ja wiem."
Wskazałem na górę. „Te dziewczyny potrzebują wspomnień. Nie pokoju, w którym, jak im się wydaje, mieszka ich matka”.
Jego głos stał się cichszy. „Wiem”.
„To nie jest zdrowe. Ani dla nich, ani dla ciebie.”
Siedział tam, jakby nic w nim nie było. „Nie wiem, jak się od tego uwolnić”.
Coś we mnie zmiękło.
Z rury ciągle kapało do wiadra.
Nie dlatego, że to było w porządku. Nie było.
Bo w końcu było uczciwe.
„Nie musisz jej puszczać” – powiedziałem. „Ale musisz przestać udawać, że mieszka w zamkniętym pokoju”.
Zakrył twarz.
Z rury ciągle kapało do wiadra.
Potem powiedziałem: „Musimy naprawić przeciek. A ty potrzebujesz terapii”.
Kiedy Daniel zszedł na dół, odłożyłam ramkę.
Wypuścił drżący oddech. „Słusznie.”
Tej nocy, kiedy dziewczynki poszły spać, zszedłem sam na dół.
Pokój wydawał się teraz mniejszy. Nie nawiedzony. Po prostu ciężki.
Podniosłem oprawione zdjęcie. Jego żona śmiała się, wyciągając ręce w stronę Grace, kiedy była jeszcze mała. Wyglądała na ciepłą. Prawdziwą. Kochaną.
Kiedy Daniel zszedł na dół, odłożyłam ramkę.
