Leo podszedł bliżej. „Co się stało?”
„Myślał, że go nienawidzę.”
Gwen wypuściła drżący oddech. „Tak powiedziała mu nasza matka. Ona nie tylko kłamała, Heather. Ukradła wam wszystkim osiemnaście lat.”
Otworzyłem trzeci list tak szybko, że prawie go podarłem.
„Jeśli to będzie chłopiec, mam nadzieję, że będzie się śmiał tak jak ty, gdy jesteś naprawdę szczęśliwy”.
Podniosłem rękę do ust.
Leo wpatrywał się we mnie. „On to napisał”.
„Myślał, że go nienawidzę.”
Skinąłem głową i podałem mu jedną z kartek urodzinowych.
„Przeczytaj to” – powiedziałem.
Otworzył ją ostrożnie.
Wewnątrz znajdowało się pismo Andrew.
„Do mojego dziecka,
Nie wiem, czy kiedykolwiek to zobaczysz. Ale jeśli twoja mama ci powie, że ją kochałem, uwierz w to całym sercem.
Nikt się nie odezwał.
Potem Leo spojrzał na Gwen. „Wiedziałaś o tym?”
„Nie wiem, czy kiedykolwiek to zobaczysz”.
„Wtedy nie wiedziałam o tych listach” – powiedziała Gwen. „Byłam na studiach, a moja mama już uznała, że jestem hańbą, więc nikt mi nic nie mówił, chyba że musiał. Andrew zadzwonił do mnie po przeprowadzce, spanikowany. Powiedział mi, że Heather jest w ciąży i że mama nie pozwoli mu wrócić”.
„Chciałam tylko, żeby został…” wyszeptałam.
„Wiem” – powiedziała Gwen. „Ale dowiedziałam się o tym dopiero dużo później. Do tego czasu zdążyła już okłamać was oboje”.
Leo wpatrywał się w pudełko na kolanach. „Więc to tyle?” – zapytał. „Chciał nas, a my przez cały czas myśleliśmy, że odszedł?”
„Ona już wam obojgu skłamała.”
Gwen otarła twarz. „Nie odszedł. Trzy lata temu wracał z pracy do domu, kiedy ciężarówka przejechała na czerwonym świetle. Zmarł, zanim zabrali go do szpitala”.
„Mój tata naprawdę odszedł?”
"Tak."
Gwen dała mi zdjęcie Andrew ze szkoły i zniszczony test ciążowy, który dałam mu osiemnaście lat temu. „Kiedy nasza mama zachorowała, oddała listy. Zachował wszystkie. Miał zamiar spróbować jeszcze raz”.
Gwen otarła twarz.
***
Na zewnątrz, kiedy powiedziałem rodzicom prawdę, tata odchrząknął. „Zabieramy cię do domu, dzieciaku”.
W drodze powrotnej Leo zasnął z ręką na pudełku. Na czerwonym świetle spojrzałem na niego i w końcu zrozumiałem prawdę.
Przez osiemnaście lat myślałam, że jestem dziewczyną, przed którą uciekał Andrew.
Nie byłem.
Byłam dziewczyną, którą kochał Andrew i do której pisał, dopóki nie czuł się na siłach.
Myślałam, że to ja jestem tą dziewczyną, przed którą uciekał Andrew.
