„Mamo” – jęknęła Letty.
„Ale” – dodała Teresa łagodniejszym tonem – „podobałby mu się powód tego”.
Luis oparł się o stację i spojrzał na Letty. „Twój tata nie mógł znieść widoku ludzi cierpiących w samotności. To doprowadzało go do szału”.
„Podobałby mu się powód tego”.
Letty spojrzała na swoje dłonie. „Millie próbowała udawać, że jej to nie obchodzi, ale tak było”.
„Oczywiście, że tak, kochanie” – powiedziałem.
Teresa została do późna. Pomiędzy układaniem włosów mojej córki i dopasowywaniem włosów, które już odłożyła na peruki dla dzieci, udało jej się skończyć jedną do następnego ranka.
***
Przed szkołą Letty i ja kupiłyśmy perukę.
„Mamo, czy wyglądam dziwnie?”
„Wyglądasz jak ty” – powiedziałem. „Tylko z mniejszą dbałością”.
„Oczywiście, że tak, kochanie.”
To wywołało uśmiech na jej twarzy.
Potem lekko uniosła pudełko. „Myślisz, że Millie faktycznie to założy?”
„Nie jestem pewna, kochanie. To może być dla niej niezręczne. Ale nawet jeśli nie będzie chciała, będzie wiedziała, jaki jesteś odważny i dobry”.
***
Dwie godziny później zadzwonił dyrektor Brennan.
Kiedy dotarłem do szkoły, dłonie miałem wilgotne od kierownicy.
Pan Brennan był już przed biurem.
„Co to jest?” zapytałem. „Kim są ci ludzie?”
To wywołało uśmiech na jej twarzy.
„Weszły razem, Piper, wszystkie w kurtkach ochronnych i pytały o Letty po imieniu” – powiedział. „Moja sekretarka spanikowała. Ja też”.
„Dlaczego moja córka jest z nimi?”
Jego twarz się zmieniła. „Bo w chwili, gdy tylko powiedzieli imię Jonathana, poprosiła, żeby pozwoliła jej zostać”.
Następnie otworzył drzwi biura.
To, co zobaczyłem w środku, niemal złamało mnie na pół.
„Moja sekretarka spanikowała. Ja też.”
***
Letty stała przy oknie, zasłaniając usta obiema dłońmi. Millie siedziała obok niej w peruce. Na jej szczupłej twarzy wyglądała pięknie.
Jej matka stała za nią i płakała w chusteczkę.
A pośrodku pokoju, na biurku pana Brennana, leżał stary, żółty kask Jonathana.
Jego imię wciąż było wypisane w środku. Błyszcząca fioletowa gwiazda, którą Letty przykleiła na nim, gdy miała sześć lat, też tam była.
Millie siedziała obok niej, mając na sobie perukę.
Pan Brennan zamknął za mną drzwi. „Piper, zanim wyjaśnią, musisz wiedzieć coś jeszcze. Chłopcy, którzy śmiali się z Millie, nie zrobili tego tylko raz. Wyciągnęliśmy jednego z nich z klasy, kiedy Letty przyniosła perukę. Nauczyciel podsłuchał wystarczająco dużo, że zaczęliśmy zadawać pytania”.
Twarz Jenny stwardniała. „Moja córka od dwóch tygodni jada lunch w toalecie dla pielęgniarek”.
Spojrzałem na Millie. „Och, kochanie.”
Letty zbladła. „Nie wiedziałam, że to aż tak długo”.
Sześciu mężczyzn stało wokół biurka w roboczych kurtkach i ciężkich butach. Wszyscy starali się wyglądać mniej przytłaczająco, niż byli w stanie to zrobić na co dzień.
„Nie wiedziałem, że to trwa aż tak długo”.
Luis zrobił pierwszy krok naprzód.
"Dudziarz."
Przycisnąłem dłoń do piersi. „Dlaczego kapelusz Jonathana tu jest?”
Obok niego podszedł kolejny mężczyzna. Był to Marcus, dawny przełożony Jonathana.
Wyciągnął kopertę.
„Twój mąż trzymał to w swojej szafce” – powiedział. „Powiedział nam, że jeśli nadejdzie odpowiedni dzień, będziemy wiedzieć. Wczoraj Teresa powiedziała Luisowi, co zrobiła Letty. Luis powiedział nam. I przyszliśmy, bo tak się robi dla rodziny”.
Wyciągnął kopertę.
Spojrzałem na kopertę.
Widniało na nim moje nazwisko napisane ręką Jonathana.
„Dla Piper.”
