***
Kiedy dotarliśmy do szpitala, moja mama już tam była.
„No i?” zapytała.
„Potwierdzili to” – powiedziałem. „Doszło do pomyłki”.
Jej oczy na chwilę się zamknęły.
Daniel oparł się o blat. „Nie wiedzą, czyj to był embrion”.
Spojrzałem w stronę łóżeczka. Lily spała.
„Ona nadal jest nasza” – powiedziałem cicho.
Daniel spojrzał na mnie.
„Claire…”
„Doszło do pomyłki”.
„Nie obchodzi mnie, co mówią. Byliśmy przy wszystkim. Jest nasza!”
Moja mama podeszła bliżej. „Claire… jest coś jeszcze”.
Spojrzałem na nią. „Co teraz?”
Zawahała się.
Potem powiedział: „Ten program donacji… to nie był jednorazowy wybryk. Oddawałem krew więcej niż raz z biegiem czasu. I ten ślad pojawił się więcej niż raz. Lekarze wspominali o tym, o cesze genetycznej związanej z tą linią dawcy”.
Spojrzałem na nią.
„Nie obchodzi mnie, co mówią”.
„Myślisz, że Lily się stamtąd wywodzi?”
„Myślę, że to możliwe” – powiedziała moja mama.
Daniel spojrzał między nami. „Więc mówisz…”
„Ona może nadal mieć jakieś powiązania z tą rodziną” – dokończyła moja mama.
Pozwoliłem temu tak pozostać.
To nie było to, co planowaliśmy i czego się spodziewaliśmy, ale też nie było niczym niezwykłym.
„Myślę, że to możliwe.”
***
Następne kilka dni upłynęło mi na telefonach do kliniki i doradców prawnych.
Istniały opcje, procesy i sposoby „rozwiązania” sytuacji. Ale żadna z nich nie wydawała się właściwa.
Ponieważ każde zaproponowane przez nich rozwiązanie zaczynało się od tej samej idei: że Lily to błąd, który należy naprawić.
I nie chciałem patrzeć na nią w ten sposób.
